Vijftien jaar geleden is het dat we voor het laatst als gezin op fietstrektocht zijn geweest. Tijd voor een hernieuwde ervaring dus.
De RAVels langs en tussen Sambre en Maas mogen dienst doen als route voor onze onderneming.
Aangetrokken door het natuurschoon, de vele bezienswaardigheden en kampeergelegeheden in deze omgeving, die toch dicht bij huis is.
Met de fietsen bepakt met de gebruikelijke kampeeruitrusting zullen we vanaf Châtelet over de oevers van de Sambre en Maas, vervolgens over voormalige spoorlijnen een rondje rechtsom rijden door het land van Namen en Henegouwen.
In Châtelet, vlakbij Ravel Ligne 138, begint deze gezinsfietstocht rondom de Condroz en Fagnes tussen Sambre en Maas.
Fietsend over de oevers van de Sambre laveert de rivier ons tussendoor de uitlopers van de industrie rondom Charleroi oostwaarts.
Als de industrie plaats maakt voor groene beboste heuvels, slingert de rivier, die hier haast gekanaliseerd lijkt, samen met ons verder richting de Maas. Zo nu en dan glijdt er een binnenvaartschip voorbij, waarbij de stilte even doorbroken wordt door het gekabbel van ‘t water.
Stroomafwaarts, nog voor de monding van de Sambre in de Maas, verlaten we de rivier om na een steile - misschien wel de steilste – helling van deze tocht bij Trieux onze tenten op te slaan.
Vader, dochter, zoon met de tenten in ‘n kring, hoog boven de rivier omringd door groene heuvels.
De steile weg omhoog die ons gister naar ons kampeerplekje voerde, zet zit vandaag voort richting de Citadel.
Eenmaal op hoogte glooit het landschap tot aan de poorten van de Citadel. Een magnifiek uitzicht ontvouwt zich voor ons.
Beneden de Maas met alle bruggen, bootjes en sluizen door het steile dal van de Ardeense heuvels.
Na het bezoek aan de Citadel volgt de afdaling over de kasseienweg. Door poortjes en haarspelden dalen drie fietsers op een rij naar de Maas om deze stroomopwaarts te volgen.
Onze fietsroute loopt pal langs het water. Terwijl de zon er fel op los brandt, genieten we van de omgeving.
Links kabbelt het water, aan de overkant de niet al te pieterpeuterige optrekjes en overal de steile, beboste hellingen rondom ons.
Voordat we er erg in hebben, zijn we al bij Godinne en draaien we het kampeerterrein van Les Arpents Verts op, waar hoog boven ons de paraglijders door de lucht scheren.
Met de tenten in een kraal en de kat die waakt brengen we hier de nacht door.
In het natte gras van Les Arpents Verts ontwaken we met hete koffie (of thee) op de koude ochtend.
Onder een dreigend zwart wolkendek vervolgen we onze route verder stroomopwaarts langs de Maas. Nog steeds wisselen kleine dorpjes, sluisje en groene bossen elkaar af.
Al vroeg in de ochtend komt Dinant in zicht, althans de Citadel. In het stadje flankeren kraampjes de rivier op deze nationale feestdag. Net als de terrasjes aan de overkant.
Nadat de fietsen en de bagage een veilig plekje hebben gekregen bij Café Leffe gaan we op de Citadel aan.
Het kabelbaantje brengt ons bij dit fort dat door de 'Hollanders' is gebouwd. Boven op eeen rotspunt waar ook in vroeger tijden een vesting is geweest. Met uitzicht over de hele omgeving.
Kerkers, schietgaten, kanonnen en loopgraven. In het fort bevindt zich een museum over de vernietiging van Dinant.
Na de middagpauze roept de Maas ons weer. Lange lussen in de rivier voeren ons langs steile, hoge rotswanden door een nauwe dal, omgeveven door groene wouden.
Waar de heuvels lager worden en het dal breder, eindigt deze rit vlak voor de Franse grens bij Castel Mosan.
Vandaag nemen we afscheid van de Maas om via Ligne 156 door de Namense en Henegouwse venen te fietsen.
Het voormalig spoorlijntje stijgt gestaag vanaf de rivier. Al fietsend tussen de bomen bereiken we het hoger gelegen veengebied (waar we opnieuw tussen de bomen fietsen).
Beschut tegen de wind en met minimaal stijgingspercentage, voelt het bijna als fietsen op het vlakke. Alleen de teller verraad dat de snelheid lager is en de hoogtemeters stadig oplopen.
Aangekomen in Mariembourg blijkt de beoogde overnachtingsplek - Camping Le Roi Soleil - beneden alle normen.
We besluiten weer op de fiets te stappen en de grotten op te zoeken.
Vlakbij Couvin verassen we de grotten van Neptunus met een bezoek. Stalagnieten en -tieten in verschillende vormen en kleuren. Kolommen, kalkwatervalletjes tonen zich aan ons tijdens onze boottocht door het grottenstelsel.
Halverwege de namiddag zetten we koers naar Chimay. Over alweer dezelfde fietsroute, die leidt over spoordijken, spoordalen en passarellen.
Na het doorkruisen van Chimay slaan we aan 't einde van de dag onze tenten op, op het kampeerterrein van dit trapistenstadje.
Op deze rustdag lonkt het kasteel van Chimay.
Als we aan 't eind van de ochtend bij het kasteel aankomen, worden we eerst getrakteerd op een film over de geschiedenis van het kasteel en haar bewoners. Even later staan vijf kamers te pronken voor ons bezoek. Zelfs een in-huis-theater wacht ons op.
In de namiddag is het tijd om de benen en het zitvlak wat rust te gunnen na de dubbele etappe van gisteren maar ook om een beslissing te nemen over de te volgen route voor het vervolg van deze tocht.
Het wordt RAVel Ligne 109 die via Beaumont naar de Sambre leidt.
Met een gevoelstemperatuur van rond het vriespunt op de vroege ochtend, maken we ons op voor het laatste deel van onze fietstocht.
Ligne 109 voert ons langs het racecircuit van Chimay om daarna het dichte woud in te duiken.
Een heerlijk natuurgebied omringt ons terwijl we over de voormalige spoorlijn zoeven.
Nadat we het vroegere station van Sivry gepasseerd zijn, komen we in een mum van tijd bij die van Beaumont. Vanaf dit voormalig spoorwegstation loopt de route tussendoor glooiende akkers en weiden.
Nog voor Thuin vinden we bij rijschool L'Arc-en-Ciel een plekje voor de tenten. In de weide bij de paarden.
Met uitzicht over het glooiende landschap en spelende, dravende en rollende paarden brengen we de avond door.
Voor de laatste keer op deze fietstocht breken we de tenten op en bepakken we de fietsen die de nacht hebben doorgebracht in een leegstaande paardenbox.
In Thuin brengen we een flitsbezoek aan eerst de hangende tuinen en daarna het Belfort voordat we de RAVel langs de Sambre opzoeken.
Langs vissers en sluizen en tussen beboste rivierhellingen volgen we de bochtige rivier naar de Abdij van Aulne alwaar we de fietsen parkeren voor een bezoek aan de ruïnes.
Als later de abdij uit zicht verdwijnt en de Sambre verder naar Charleroi stroomt, worden de oevers al meer en meer ontsiert door industrie.
Met de fietsen wit van de opspetterende kalkplassen, genieten we van onze middagpauze langs het water. Nog net voor waar de oever-lelijkheid de boventoon voert.
Als industrie plaats maakt voor stad, laveert de RAVel de fietsen over kaden en boulevards van Charleroi.
Waar na de stad de omgeving mooier wordt, eindigt de fietstocht met als sluitstuk nog een klein stukje RAVel Ligne 138 dat ons tot in Châtelet brengt, daar waar we onze fietstocht een week geleden zijn begonnen.
