Willem's fietsvakanties

De ochtendetappe van vandaag bestaat uit een bezoekje aan het archeologisch park bij Paphos. De hoofdweg met daarlangs hamburger en grillhuizen die lijken te schreeuwen om binnen te komen, probeer ik vlug achter me te laten. Ik zoek naar het pad langs de kust dat mijn hotelbeheerdster me aanraadde. Helaas kom ik er niet op en vervolg mijn weg langs de drukke hoofdweg.

Precies tegen openingstijd kom ik aan bij het archeologisch park. M'n fiets mag ik binnen de poort zetten, dat voelt 'n stuk geruster dan bij de bushaltes. Als eerste bezoeker loop ik naar binnen.

Het park bestaat uit opgravingen van Romeinse gebouwen. Tijdens een wandeling van anderhalf uur kom ik langs de restanten van verschillende huizen, sommige met mozaïekvloeren. Ook een gerestaureerd amfitheater ontbreekt niet, net als een basiliek. Opvallend is dat de Romeinen hier het Griekse schrift gebruikt hebben.

's Middags vervolg ik mijn route langs archeologische vindplaatsen en andere bezienswaardigheden aan de zuidkust. Langs de zuidkust loopt er een snelweg van west naar oost (of omgekeerd). Hierdoor is er op de oude weg, de B6, lekker weinig verkeer. Ik fiets heerlijk op en af, draai naar links, draai naar rechts. De uitzichten komen vanzelf.

Het eerste en bekendste is Aphrodite's rots, Petra tou Romiou. Vanaf verre is de mooie kustlijn al te zien, wilde rotsformaties, vele baaitjes en hoge kliffen.

Bij Aphrodite's rots wordt gezond en gebadderd, er zijn douches en een winkel met restaurantje en informatiepunt.

Ik wandel wat over het kiezelstrand en hou een korte rustpauze. Een geschikt plekje om de tent op te zetten zie ik hier niet.

De kustweg rolt lekker op en neer, flinke klimmen en snelle afdalingen. De benen willen wel, ik fiets lekker door. Ik geniet van het fietsen en het mooie weer. Met de wind in de rug schiet 't lekker op. Af en toe neem ik een zijweg naar het strand of naar een klooster.

Nadat ik stadion van Kourion heb bezocht besluit ik om in Episkopi een overnachtingsplek te zoeken. Er blijken er wel drie te zijn

Bij de eerste staat de deur naar de binnenplaats open. Om de binnenplaats heen liggen de kamers. De sleutels zitten in het slot, de kamers zijn ingericht. Een beheerder is niet te vinden. Ik besluit mijn intrek te nemen en morgen maar verder te zien.

's Ochtends is er nog steeds niemand te bekennen terwijl ik de vorige avond toch licht heb gezien. Het is toch bijzonder wakker worden in een B&B zonder beheerder.
Inmiddels is het tijd om te vertrekken, Kourion gaat zo open. Ik laat de sfeervolle binnentuin achter me en na m'n rondje door het dorp fiets ik naar Kourion dat een paar kilometer van het dorp af ligt.

Bij Kourion lijk ik de eerste bezoeker van de dag. Ik wandel in m'n eentje over het Romeinse marktplein waar ik even verderop begroet wordt door, wat ik denk aan hun bezigheid te zien, archeologen.

In alle rust kan ik een bad nemen in de thermen. Helaas zonder water en zonder vloer in 't bad. Een korte wandeling later zit ik in een muisstil theater, op de bühne en ook op de tribune.

Onderweg zijn de uitzichten over de baai en langs de kust zeker de moeite waard, die Romeinen wisten wel waar ze hun stad bouwden. Of toch niet want uiteindelijk is de stad al eens verwoest door een aardbeving.

Na een wandeltocht van zo'n anderhalf uur heb ik vrijwel alle resten van de Romeinse stad en van de buitenhuizen bezocht. Ik stap op de fiets om richting Kolossi te rijden.

De route loopt deze keer over een kustvlakte, tussen graanvelden en wijngaarden. Rondom me niets dan akkerland. In de middeleeuwen werd de landbouw in deze relatief vruchtbare rivierdelta al vanuit het kasteel geregeld, het middeleeuwse kasteel van Kolossi. Klein en vierkant.

Vanaf Kolossi kies ik eerst een route richting het zoutmeer. Ook nu fiets ik weer langs akkers en gaarden maar ook door de bossen. En ... tussen de Engelsen. Sommige delen van Cyprus zijn Brits grondgebied met daarop legerbases. Vlakbij het zoutmeer ligt dan ook een RAF basis.

Na het zoutmeer draai ik weer om, er loop geen verharde weg langs de zuidkant van het meer. Terug door het woud en daarna tussen de sinaasappelboomgaarden, waarna ik meteen Lemesos binnen fiets. Aan de mooie omgeving komt een eind. Ik krijg er een mooie boulevard voor terug, even op 'n bankje genieten maar van de zon en de zee.

Na de drukte van de stad vervolgt de route, die inmiddels de B1 heet, de contouren van het landschap, zowel in horizontale als verticale zin. Omdat naast de B1 de snelweg loopt fiets ik heerlijk ontspannen naar Governor's Beach om daar op Kalymnos campsite mijn tent op te slaan. Alweer geen beheerder te zien. Wel vriendelijke caravanbewoners. Als enige bezoeker heb ik de voorzieningen helemaal voor mezelf.

Al vroeg ben ik op pad voor wat de laatste dagrit van deze fietstocht zal worden.
De laatste rit geeft altijd een bijzonder gevoel. Alles gaat vanzelf vlotter en energieker. Mijn positieve stemming wordt dan ook nauwelijks verstoord door het bracket dat kraakt en schraapt alsof de lagers kapot zijn. Een ruime 50 kilometers moeten ze het nog volhouden.

Door de voortvarende start ben ik flink te vroeg bij Choirokoitia, de archeologische site is nog niet open. Tijd voor een Cypriotische koffie bij de bakker, tevens koffiebar, op de hoek.
Tussen de Cyprioten die de dag breken met koffie, de krant en gepassioneerde gesprekken, geniet ik van mijn vers gebakken koek terwijl ik nip van mijn sterke koffie.

Choirokoitia is een vindplaats van een dorp uit de steentijd. Hier woonden wellicht één van de eerste bewoners van het eiland die vermoedelijk uit het oostelijke Middellandse Zeegebied, de Levant, kwamen. Een paar ronde stenen huizen zijn herbouwd op de wijze zoals het indertijd gedaan zou zijn.

Mijn fiets laat ik, zoals inmiddels mijn gewoonte is geworden, achter, achter het kantoor van het park. Via de gerestaureerde steentijd woningen kom ik bij het archeologisch pad dat de heuvel rond loopt. Het pad brengt mij langs een grot en de restanten van de oude stadswal die weer gebouwd is op de restanten van (verlaten) woningen. Onderweg leer ik van de informatieborden over het leven in hier in de steentijd.

Wanneer ik mijn rit vervolg en even later afsla richting de kust, fiets ik door glooiend akkerland. Een mooie fietsroute met telkens wisselende uitzichten. Helaas denkt de fiets daar anders over, het bracket kraakt en schraapt steeds onheilspellender. Het kraken van m'n nek valt erbij in het niet.

Ik kom steeds dichter bij Larnaka en besluit om nog een omweggetje te maken langs de kust. Daar vind ik een mooi vrij liggend fietspad. Na een paar kilometers het fietspad gevolgd te hebben zie ik wat snoeiafval op 't pad. Ik wil ervan af sturen maar 'n tegemoet komende auto brengt me van m'n plan. Zodra ik over de takken heen fiets hoor ik tik, tik, tik in m'n banden. Een piepklein hosternokketje ontsnapt van tussen mijn lippen. Vijftien kilometers voor mijn einddoel mag ik nog twaalf doorns uit m'n banden halen en twee binnenbanden vervangen.

Na m'n actieve pauze vervolg ik m'n route. Eerst achterlangs de kust en vervolgens tussendoor de meertjes bij het vliegveld, kom ik bij Larnaka

Behalve een ommetje langs de kust maak ik nog een uitstapje naar Hala Sultan Tekkes aan 't grote zoutmeer van Larnaka.

Een oude moskee, een van de oudste nog in gebruik zijnde ter wereld, schijnt het. Even de fietsschoenen uit doen voor ik naar binnen ga. Zo'n paar staat er nog niet tussen, hier voor de deur.

Rustig pedalerend langs het zoutmeer zet ik koers naar mijn eindpunt van mijn ronde over Cyprus, waar ik de laatste 50 meter van deze fietstocht afsluit met alweer een (laatste) platte band.

Vlakbij Larnaka ligt een aantal zoutmeren. In de winter komen flamingo's uit Afrika hiernaartoe. Op dit moment, in het voorjaar, zijn ze al vertrokken. Het zoutmeer droogt dan langzaam op en laat een wit glimmende zoutlaag achter.

Aan de westkant van meer, waar ik gisteren was, ligt een moskee, Hala Sultan Tekkes.

Vandaag verken ik de oostkant van het meer dat langs de stad ligt. Het meer is (nu nog) zo groot dat het een mooi gezicht is met de stranden, de zoutlagen maar ook met de vegetatie er langs, een gewild recreatiegebied.

Er loopt een pad van moskee aan de westkant via de oostkust tot het aquaduct aan de noordkant. Het pad langs de oostkust blijkt ook nog eens goed te befietsen. Het is dan ook geen fietspad (Cypriotische logica?).

De laatste dag van deze fietstreis over Cyprus is er één om rustig afscheid te nemen voordat mijn vliegtuig de volgende dag zal vertrekken (met mij erin).

Op 't gemak repareer ik al mijn binnenbanden zodat ze een volgende fietstocht weer gebruikt kunnen worden.

In het kantoor van en op het terras voor Sunny Cycles wissel ik ervaringen uit met Fethon. We kletsen over fietsen op Cyprus maar ook over de Cape Argus (een -cyclosportieve- fietstocht rond Kaapstad) die hij eens voltooid heeft. Als blijk van bewondering voor mijn fietstocht geeft hij me een echte Sunny Cycles pet. Ondertussen ben ik met fiets op de foto gezet.

Later ontmoet ik Yvonne weer, die zo'n 25 jaar geleden vanuit Oost-Transvaal naar Cyprus is verhuisd. We kletsen wat over ditjes en datjes.

Wanneer het uiteindelijk tijd is om mijn fiets in de doos te verpakken kan ik terugkijken op een geslaagde fietstocht over een mooi eiland in de Middellandse zee.