De ochtend begint met mooi weer. Het zonnetje komt er vroeg door. In de ochtendkoelte fiets ik weg uit Rilland, onderlangs de zeedijk naar Kruiningen.
Schapen op de dijken links, boomgaarden en akkers rechts. De wind blaast voorzichtig in m'n rug, het fietsen is genieten.
Buitendijks vanaf Hansweert, met uitzicht over de Westerschelde. De wind draait en komt nu schuin van voren. Het wordt bewolkter, het voelt frisser. Ik blijk te rijden op de Jo de Roo fietsroute.
Bij 's-Gravenpolder laat ik de zeedijken achter me en snijd dwars door de Zak. De Zwaakse Weel, het mooie Nisse, de schaapskooi verschijnen op de route.
Na het Nieuwe dorp volgt de oversteek over het Sloe waardoor ik Zuid-Beveland verlaat en Walcheren op fiets.
Na het Sloe en de boomgaarden zet ik koers richting fort Rammekens om opnieuw buitendijks langs de Schelde te rijden. Deze keer loopt hier de Jan Raas fietsroute en de Zeeuwse Wind fietsroute.
De weersgoden lijken te gehoorzamen, de westenwind trekt verder aan, m'n pet waait af en toe van m'n hoofd (gelukkig had ik daar een koordje aan gemaakt, zodat ie achter m'n nek blijft hangen).
De veerboot wacht op me, ik fiets meteen aan boord, varen maar. Naar mijn geboortestreek, Zeeuws-Vlaanderen. Zou ze me nog kennen? Zou ik het nog herkennen?
Vanaf Breskens vermijd ik de drukke weg over Boerenhol. Binnendoor naar Groede via de polders. Binnendoor? De polderweg wordt druk bereden en wordt geflankeerd door een fietspad met links en rechts uitzicht over de Waterdunen in aanleg, een nieuw te ontwikkelen natuurgebied.
Vanaf de Groe loopt mijn route over de polderweg via Scherpbier. 32 jaar geleden was dit een rustige weg om binnendoor naar het strand te fietsen. Een stille polderweg in mijn herinnering. Nu rijd ik over een fietspad.
De markante watertoren van Oostburg komt dichterbij. In het dorp fiets ik eerst een rondje. Mijn oude kleuterschool is er niet meer, het huis waar ik als dreumes woonde blijkt afgebroken.
Na 76 kilometers beëindig ik mijn tocht bij Huize Ineke, waar ik mijn bivak voor de nacht vind.
De ochtend begint, alweer, met een stralend zonnetje en ook met warme broodjes van Ineke. Ik maak me op voor de etappe van vandaag.
Eerst naar Retranchement, over stille polderdijken en -wegen door het West Zeeuws-Vlaamse landschap. En deze route is er één uit mijn herinnering. De straffe tegenwind deert me niet, ik verheug me al op de meewind, straks op pad naar Oudenaarde.
Om half tien staat de koffie klaar bij Ton en Pamela. We kletsen wat bij (hoe lang hebben we elkaar niet gezien?) totdat het tegen elf uur tijd wordt om verder te fietsen.
Via Sluis langs het kanaal richting Damme, daarna langs het Leopoldkanaal. Heerlijk fietsen over boomdijken, langs het water.
Mijn fiets geniet van de kasseien bij Hoeke en lacht om die bij Donk. Over kleine wegen slinger ik langs boerderijen, akkers en bossen. In Maria Aalter is het tijd voor een middagpauze, tegenover de kerk. Even later stopt er een wagen van gemeentewerken. Een man stapt uit en vraagt of hij mij kan helpen. "Nou, ik zoek een rustige route naar Poeke". Hij overweegt eerst een aantal alternatieven en dan besluit hij dat ik het beste via de Vier-ringenweg kan rijden. Samen met mij neemt hij de route door op mijn smartfoon. Maar wat een geweldig goed advies bleek dat!
Genietend van de rit doorkruis ik bos en veld tot Poeke. Bij Poeke zou een kasteel zijn. En ja hoor. Er blijkt zelfs een tentoonstelling van schilderijen. Gratis entree legt de man uit die mij hierover aansprak. Ik bezoek het kasteel, neem nog een korte pauze en ga weer op pad.
Met behulp van mijn snuggerfoon lukt het om alweer de kleine weggetjes vinden. Ik zwerf tussen akkers via Machelen, Lozer en Lede naar Oudenaarde. Op de kaart zie ik Waregem, Petegem, Wortegem, Wannegem, Moregem, Ouwegem, maar waar is nou Bevergem?
Bij Lede blijk ik op de Vlaamse Ardennen route te fietsen, kasseienstroken wachten me op. Mijn fiets geeft geen krimp maar zelf kies ik toch het grondpaadje naast de kasseien na protest van mijn fietstassen.
Via Oudenaarde en Leupegem rijd ik langs het Onderbos en klim over een grondpad naar m'n bivakplek. Met 102 kilometers op de teller, staat de tent. Een geweldig plekje, twee koeien als buren, een boer die het land ploegt, een weids uitzicht en verder ... rust! Of toch niet? Het geraas van de auto's op de doorgaande weg, verderop in 't dal, klinkt de hele nacht door. Slapen doe ik nauwelijks.
Onder een (nog steeds) onbewolkte hemel ga ik weer op pad. Net als ik dacht dat ik de slechte wegen achter me had gelaten kreeg ik nog flink wat kasseienstroken voor de wielen. Soms met een verhelderend bord, voor wie twijfelt over waardoor de wielen alle kanten op stuiteren, de tassen boven de oren vliegen, het zadel tussen de hartkleppen bonkt en de tandafdrukken in het gehemelte staan.
Ik klim traag om de tassen zo min en geleidelijk mogelijk te laten schudden.
Na het Muziekbos, waar zich ook een bivakzone bevindt (wellicht voor een volgende keer) stuurt de fiets mij de taalgrens over. Rechts in de diepte Ronse, rechtuit een pain gris en een cappuccino.
Het landschap glooit lekker. Gisteren was de glooiing licht, vandaag zeker merkbaar. De weg slingert zich door het landschap, door typische dorpjes voorzien van kasseienwegen. De Dender kruist mijn pad, Het vliegveld van Chievry passeert me links, onder me vliegen de kasseien naar achter.
De bankjes in Erbaut nodigen me uit te komen zitten en eten. Lekker in de zon, oei ik blijk verbrand. Factor 50 komt uit de tas.
Voor Bergen neem ik een verkeerde weg. Eigenlijk was de route via Erbaut al niet gepland maar nu moet ik over een erg drukke weg langs het industriegebied om weer op m'n route te komen. Met een kaart en bewegwijzering die niet kloppen is een verkeerde weg zo gekozen. Waar ik op m'n fietstochten tot nu zo'n één keer per 5.000 kilometer mis rij, is dit in België één keer per 50 kilometer.
De digitale kaart redt mij gelukkig. Voordat ik langs het kasteel van Havré kom ben ik weer terug op mijn geplande route.
Na Bergen wisselt de omgeving lekker af, golvende vlaktes en nog steeds: kasseienwegen, waar ik maar langzaam over fiets om mijn materiaal te sparen (ook al vindt mijn fiets dat niet nodig). De wegen brengen mij langs kastelen en mooie riviertjes. Ik volg de Sambre, al is dit een stukje uit de richting maar genieten is het hoofddoel. Vissers, recreanten, fietsers en kampeerders, ik wordt toegejuicht.
Het fietsen is heerlijk. Overal krijg ik voorrang en er wordt met een wijde boog langs me heen gereden. Als ik stop heb ik meteen een praatje. Mensen zijn behulpzaam met een mooie route zoeken en water kan ik overal krijgen.
Door het lage fietstempo zal ik mijn plan van vandaag moeten veranderen. Helaas blijken de gegevens van de bivakzones van m'n telefoon verdwenen. Na de rustige wegen stuur ik naar Beaumont om daar mijn geluk te beproeven. Op autochtoon advies stap ik een computerzaak binnen. Ik mag van de Wifi gebruik maken en even later heb ik mijn favoriete locaties terug. Door tijdgebrek neem ik de doorgaande route naar Chimay om bij Rance te komen. Niets aan natuurlijk met die langsrazende auto's, gelukkig krijg ik van de automobilisten ruim baan. Zoals de afgelopen dagen wordt er bijzonder fietsvriendelijk gereden.
Mijn Bivak maak ik op Bivouac de Frès bij Rance. Picknickbankjes en een afvalbak, maar geen water. Gelukkig heb ik voldoende bij me. Ik sta op een mooi veldje tussen de bossen. In alle rust volg ik mijn avondritueel: fiets nakijken, tent opzetten, wassen, eten en slapen. Net na middernacht wordt ik even wakker van lichten die herhaaldelijk schijnen. Auto??bivakkeerders komen hun tent opzetten.
Door het slechte wegdek, vooral de kasseienstroken halen het tempo eruit, de slechte bewegwijzering en een wegenkaart die onvoldoende goed is ben ik maar langzaam opgeschoten. De Belgische wegen zijn dan ook de slechtste die ik ken. Door de bergen van Kroatië en Bosnië leg ik, zelf over onverharde wegen, grotere afstanden af. Uiteindelijk heb ik 118 kilometers afgelegd in zeven uur en 20 minuten.
De natte tent gaat de fietstas in. Misschien droog ik die later onderweg nog.
Tot waar ik vandaag ga fietsen weet ik nog niet. Ik zoek een mooie route richting de Ardennen. En dat lukt. Op en neer door de wouden, een fietspad over een oud spoortraject, beek en bossen, koffie in Matange en dan de grens over door de Franse Ardennen. Oef wat rijden de wegen hier lekker.
Ik pedaleer langs de Maas, kruis de rivier over een ijzeren boogbrug en mooi asfalt leidt mij het dal uit, de heuvel over. Bossen aan beide zijden, de zon boven me, mijn armen en benen rood verbrand, (ik draag m'n thermovest, tegen de zon, met de rits open).
Ik geniet zo van de omgeving dat ik vergeet om foto's te nemen. In Hagnies petanque op 't plein, baguette in papier in Vireux. Overal wachten de auto's voor me als ik m'n hand uit steek, of ik nou voorrang heb of niet. Frankrijk!
De route gaat verder richting Gedinne. Een bord langs de weg laat me weten dat ik weer in België ben. Het wegdek had me dat al verraden.
In Gedinne stop ik voor de dag, al na 70 kilometers maak ik er een eind aan. Voor het eerst op deze fietstocht bezoek ik 'n betaald kampeerterrein met voorzieningen. Douchen, kleding wassen, fiets nakijken en verder genieten van de avond.
Ik ontmoet een Nederlandse wandelaar. Hij blijkt op weg naar Rome, hoed af. We wisselen ervaringen uit en genieten verder.
Net na twaalven wordt ik uit m'n slaap gewekt door luide muziek. Na zo'n 20 minuten was ik niet meer geamuseerd en ben dat toch maar even duidelijk gaan maken. De rust keert weer en de slaap ook.
De zon schijnt alweer. Helaas is de wind zuid-oost, nu al de derde dag tegenwind.
Vandaag is een relatief korte rit, van zo'n 80 kilometers, gepland, vanwege de vele hellingen die er zullen komen terwijl er ook een flinke (tegen-)wind staat.
De route loopt door een mooie, de mooiste, omgeving. Ze loopt door de Ardeense bossen van de provincie Luxemburg. Flink stijgen en dalen over smalle wegen. Vanuit Haut-Fays is er een prachtig uitzicht over heel de omgeving. Vanaf hier is het afdalen naar Gembes om daar de Almache over te steken, een zijrivier van de Lesse. En vanzelfsprekend wordt elke afdaling beloond met een mooi klim. Deze keer langs de ruisende en kronkelende Almache. Weer dalen naar het karakteristieke Our om daar de rivier, jawel, de Our te kruisen, waarna een aanvankelijk steile klim me het dal uit voert.
Na het levendige Maisin volgt het kalme Villance met daartussen een passage van de Lesse. Vanaf Libin loopt de weg weer gestaag omhoog om me daarna naar beneden te laten zoeven. Na het oversteken van de Lomme leidt het mooie val de Poix naar St.Hubert. Was daar niet het Keltenmuseum dat we met de kinderen bezocht hebben? Ik zie het niet, misschien vergis ik me. (Inderdaad het bleek in Libramont te zijn).
Na Saint Hubert passeer ik over de hoogste col van deze rit, de Col de Plastrai, Tijd voor de middagboterhammen en om de tent te drogen.
Nog 30 kilometers naar mijn bivakplek. De zon brandt er inmiddels lustig op los, 34°C geeft mijn thermometer aan. Gelukkig heb ik het lekker warm in m'n thermovest dat ik aan heb om mijn armen te beschermen tegen verder verbranden.
In de afdaling zoef ik het land van Bastenaken binnen en tegelijk dat van de twee Ourthes. Ik volg een stukje van de Westelijke Ourthe. Vanaf Sprimont mag ik weer klimmen en dalen. Als ik bij Bertogne kom blijk ik mijn pet verloren te zijn. De pet waait regelmatig af maar blijft dan hangen aan een koordje. Waarschijnlijk is de combinatie van snelheid in de afdaling, tegenwind en de wind van de tegenligger (vrachtwagen) teveel geweest voor het koordje.
Een rustige route als die van vandaag heeft ook zo z'n nadelen, al 75 kilometers zonder cappuccino. Pas in Compagne zit ik eindelijk aan de koffie. Op tv zie ik de proloog van de Ronde van Italië. Na m'n tweede koffie heb ik voldoende energie om weer op pad te gaan. Ik fiets naar Engreux op zoek naar de bivakplek. Wat een toeristisch gehucht lijkt Engreux. De bivakplek blijkt bevolkt door kampeerders die met de auto gekomen zijn. De plek is vol! Een lange-afstand-wandelaar kiest, net als ik, ervoor om verder te trekken.
De route krijgt een vervolg over een oude brug over de Ourthe. Na een geweldige afdaling kom ik bij de brug waarna ik een bijna even geweldige klim mag nemen. Mijn hoofd wordt wat warm, ter vervanging van mijn pet maak ik een bandana van een katoenen tas, en dat werkt.
Zo'n vijf kilometers voor La Roche zie ik Maboge-Plage, een plek voor wildkampeerwagens. Het loopt tegen vijven, ik zet mijn tent ertussen. Lekker langs de Ourthe, ziezo! Op de teller staan toch nog 94 kilometers.
's Ochtends wordt ik wakker met een prachtig concert van alle vogels uit het Ourthedal. Het daglicht komt en een nieuwe route ligt in 't verschiet. Brr, ijskoud is 't nog om half zes 's-ochtends. Als ik wegfiets is het half acht. Doorheen de koude slinger ik langs de Ourthe. Mooie weiden, steile, beboste hellingen en een snel stromende rivier. Het is nog rustig of eigenlijk doodstil op de vroege ochtend.
Om vanuit het Ourthedal richting Hoei te fietsen kies ik de kleine wegen. Die blijken ook het steilst! Mooie uitzichten en genieten van de omgeving is het gevolg.
Eenmaal uit het dal ontbreekt de bebossing, tussen glooiende akkers geniet ik van het fietsen.
De steile afdaling bij Hoei, de gezellige drukte en het kasteel, ik neem het allemaal op terwijl ik langs fiets.
Eenmaal terug in Vlaanderen is het gedaan met de rust. Zaterdagmiddag, iedereen stuift naar de winkel, en ja ook ik moet nog wat inkopen doen en een Wifi-punt zoeken.
Ondanks de kaart die in geen relatie staat tot de werkelijkheid hier en ondanks (of dankzij?) de bewegwijzering Vlaamse stijl, zwerf ik over binnenwegen langs boerderijen, weiden en boomgaarden.
Als ik de gigantische abdij van Averbode zie weet ik dat ik bijna bij mijn bestemming ben.
Het bivakterrein in Hertberg-Oost is weer een mooie. Met voorzieningen zoals brandhout, gras, een houten platform, water, een afvalzak, een veld wc en ontelbare muggen. En ... medefietsers! Na de 137 kilometers van vandaag ben ik vroeg toe aan slapen.
Wat een heerlijke plek om te slapen. Om zes uur word ik gewekt door de vogels en net als afgelopen dagen doet de zon weer haar best om het een aangename dag te maken.
Om een route te vinden gebruik ik deze keer de fietsknooppunten. Het vinden van geschikte wegen is dan al voor me gedaan en ik hoop dan bij de kruisingen door te kunnen rijden zonder te hoeven stoppen om op mijn telefoon te kijken.
Op pad door de bossen, eerst een onverhard pad vanaf de bivakzone, daarna fietspaden die ik deel met de vele wielertoeristen. Na de Abdij van Tongerlo zet ik koers richting het Albertkanaal. Wind in de rug een lekker zonnetje, ontspannen fietsen maar wel: nog meer wielertoeristen, het loopt al tegen negenen.
Vanaf Schoten laat ik me door de knooppunten door het mooie Brasschaat richting Stabroek leiden. Bij Kapellen mis ik een bordje en besluit om op mijn gevoel verder te rijden. Helaas kom ik in de drukte. Na Stabroek keert de rust weer terug en vanaf Zandvliet fiets ik heerlijk langs de zeedijk van de Westerschelde naar Rilland. Al na 87 kilometers en nog op tijd voor de boterhammen ben ik op m'n logeeradres. Lekker bijkletsen en een middagje uitrusten, 'n luie zondagmiddag.
De laatste rit van deze fietstocht komt eraan. Een korte rit huiswaarts. Ook gisteren had ik al door naar huis kunnen fietsen maar gelukkig heb ik dat moment nog even gerekt en ga vandaag van de laatste dag mooi weer genieten.
Mijn route brengt mij via de dijk langs het Zoommeer richting Bergen op Zoom. Links het Schelde Rijn-Kanaal, rechts het Zoommeer met in de verte de stad.
De rustige wegen en doorsteekjes weet ik hier te vinden, de kaart blijft in de tas. De smartfoon doet alleen dienst als fototoestel.
Met de wind in de rug zoef ik richting de Hoeksche Waard. Ook al is de weg bekend, het blijft mooi.
Op 't Haringvliet weet ik dat ik bijna thuis ben. Nog een paar trappen en de laatste 57 kilometers zitten erop.
Een mooi fietstocht komt zo tot een einde. Het bivakkeren op de bivakzones bleken een goed keus. Ze maakten de tocht heerlijk ontspannen in een toch dichtbevolkt gebied en voegden zelfs een vleugje avontuur toe. Het Belgische landschap is, langs de rustige wegen, een uitnodiging voor de fiets.
